“ทำไมไม่รู้จักสำนึกบ้าง ไม่ต้องมาทำหน้าสงสัย อยากไปที่ไหนก็ไป” หญิงวัยกลางคนผมดัดหยิกออกปากไล่

หลินจิ้งหยุนน้ำตานองก้มหน้านิ่ง ยืนอยู่หน้ากองเศษแก้วให้ผู้หญิงคนนั้นด่า ใบหน้าของเธอเป็นรอยแดงช้ำจากฝ่ามือ เธออดทนเก็บความโกรธไว้ในใจ ไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมา เด็กวัย 5 ขวบที่ไหนจะเคยเจออะไรน่ากลัวเช่นนี้ แถมนี่ไม่ใช่ครั้งแรก

(เป็นเพียงรูปประกอบเท่านั้น)

ตอนที่เธอเกิด แม่เธอเสียเลือดมากก็เลยเสียชีวิต เธอโตมากับย่า พ่อเธอทำงานอีกที่เพื่อหาเงินเลี้ยงครอบครัว เธอก็เลยไม่สนิทกับพ่อ ไม่ค่อยได้คุยอะไรกัน แล้วความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกก็ห่างเหินขึ้นเรื่อยๆ
ปีที่เธออายุ 4 ขวบ ย่าเสียชีวิตลง! ผ่านไปสักระยะพ่อเธอก็พาผู้หญิงอายุประมาณ 30 ปีผมดัดหยิกกลับมาที่บ้าน ให้เป็นแม่เลี้ยงเธอ แล้วชีวิตสงบสุขก็ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง เพราะว่าพ่อต้องไปทำงานต่างเมืองบ่อยๆนานๆ เธอก็เลยต้องอยู่กับแม่เลี้ยงเพียงลำพัง
เธอถูกแม่เลี้ยงใช้ให้ทำนู่นนี่ตลอดเวลา ถ้าอะไรไม่ถูกใจก็จะโดนตบตีซะหลายๆครั้ง บนร่างกายเธอมีบาดแผลเล็กใหญ่มากมาย พอเธอเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมา แม่เลี้ยงก็จะเอาเธอไปขังไว้ในห้องมืด ความรู้สึกกลัวที่เกิดขึ้นกับเธอ คงจะมีแต่คนที่เคยประสบมาถึงจะเข้าใจ

“ตายๆไปเลยก็ดี” แม่เลี้ยงเธอตะโกนเข้ามาในห้อง แล้วเดินไปดูทีวี นับจากนั้นเธอก็กลายเป็นเด็กเงียบๆ ชอบเก็บตัวอยู่ตามมุมห้อง



แม่เลี้ยงของเธอต้องการเอาชนะใจพ่อ เพื่อฐานะในบ้านของตน ไม่นานก็ตั้งท้อง ท้องของแม่เลี้ยงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ สองคนมีความสุขจนไม่ได้สังเกตว่าหลินจิ้งหยุนมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง เนื่องจากความทรมานที่ได้รับมานาน คืนหนึ่งเธอก็ตัดสินใจปลิดชีพตัวเองลงด้วยการกรีดข้อมือ เลือดสีแดงสดไหลออกมาจนผ้าห่มสีขาวมอเปลี่ยนสี ดวงตาสองข้างซีดเปล่ามองไปที่ดวงไฟอย่างไร้จุดหมาย
แม่เลี้ยงตื่นขึ้นมากลางดึก เห็นห้องของเธอยังเปิดไฟก็โมโหขึ้นมาทันที “ดึกจะแย่แล้วยังเปิดไฟอยู่อีก สิ้นเปลืองจริงๆ” แม่เลี้ยงที่อีกเดือนเดียวก็จะคลอดแล้ว ยืนประคองท้อง ก่อนผลักประตูห้องเธอเข้าไป แล้วก็เห็นดวงตาว่างเปล่าจ้องมองมาที่ตัวเอง บนพื้นเต็มไปด้วยเลือดนอง เธอตกใจจนทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น โทรศัพท์แจ้งตำรวจก่อนจะเป็นลมไป

ตอนที่แม่เลี้ยงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เด็กในท้องของเธอก็อยากลืมตาออกมาดูโลกก่อนกำหนด แล้วปานบนตัวลูกเธอก็เหมือนกับหลินจิ้งหยุนเด๊ะๆ ตอนนั้นพ่อที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านก็ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดี เขารู้สึกผิดในใจต่อหลินจิ้งหยุน เพราะเขาไม่ได้ดูแลเธอให้ดี แต่น้ำตาของเขาก็ทดแทนอะไรไม่ได้



ทุกคืนแม่เลี้ยงจะฝันถึงสายตาคู่นั้น ไม่นาน เธอก็เป็นบ้า “ขอโทษ ขอโทษ…” เธอถูกนำตัวส่งโรงบาลประสาทในท้องถิ่น
พ่อของเธอเลิกไปทำงานต่างถิ่น อยู่เลี้ยงลูกสาวด้วยตัวเอง ทุกครั้งที่เขาเห็นปานตรงก้นของลูก ก็จะนึกถึงลูกสาวอีกคน ความรู้สึกผิดความละอายใจอาจจะกัดกินใจเขาไปชั่วชีวิต ความความเสียใจที่ไม่รู้จะลบเลือนอย่างไร

ทีมา  http://www.liekr.com/post_150188.html

TAGS : |